Blank

Ik voel me wat leeg vandaag.

De zwangerschap begint zijn tol te eisen denk ik. Niet zo zeer fysiek, want aangezien ik nog amper een buikje heb (de 20 weken nadert), maar vooral in mijn grijze massa. Ik lijd enorm aan ‘pregnancy brain’. Ik vergeet zowat alles, maak zoveel foutjes, gelukkig nog geen ernstige voorlopig en ik kan me maar niet aan mijn plan houden. Mijn blogplan bijvoorbeeld. Staat netjes uitgeschreven in mijn blogkalender in mijn bulletjournal. Vandaag stond ook zo’n post gepland, maar ik kreeg hem niet geschreven. Geen tijd en vooral geen energie en inspiratie.

Ik heb ook wat last van mijn onderrug. Ik steek het op bandenpijn. Hopelijk. Na mijn vorige zwangerschapscomplicaties (ik kreeg toen contracties op 25 weken en moest thuis bedrust houden tot het einde), vrees ik elke dag dat het weer zal gebeuren en ik opnieuw zo’n verdict zal krijgen. Ik mag dan thuis gezeten hebben, 4 maanden helemaal niks mogen doen, is echt verschrikkelijk. Je kan je eigen huishouden niet runnen en voelt je zo machteloos en vooral, nutteloos! Om nog maar te zwijgen over hoe eenzaam het is om iedereen te zien verder gaan met zijn normale leventje. Ik zie ook helemaal niet zitten hoe ik dat zou kunnen met een tweejarige peuter in huis… Dus probeer ik (en zowat iedereen) mezelf continu voor de geest te halen dat ik het rustig aan moet doen. Wederom, héél gemakkelijk met een peuter en een job die veel rechtstaan en continue aandacht vereist. Van de gyn kreeg ik ook de opdracht (emotionele) stress te beperken. Daar moest ik eens mee lachen. Geen stress? Helemaal haalbaar als je werkt in een school, laat staan een school in de Brusselse rand. Maar kijk, we doen ons best. Gelukkig heb ik best lieve leerlingen en is voor de klas staan nog het meest aangename van mijn job. Alles dat er rond bij komt kijken is natuurlijk iets anders. De planlast wordt vaak aangehaald but it’s no joke! En de lessen mogen dan goed meevallen, er kruipt toch behoorlijk wat tijd en denkwerk in.

Ik ben dus moe. Nochtans slaap ik veel. Flavie slaapt gemiddeld van 7 tot 7, dus nachtwerk zit er meestal niet in voor ons. Ik heb van nature wel veel slaap nodig. Maar ik mag van Echtgenoot geregeld uitslapen (zo heeft hij zaterdagen en ik zondagen).

Desalniettemin, ben ik moe. Leeg. Onrustig zelfs. Ik denk dat de nestdrang ook is toegeslagen. Niet voor de kinderspullen, oh nee, daar ben ik helemaal nog niet mee bezig. Tweede kind – syndroom zeker? Geen haast op dat vlak. Het meeste is er al, dus ik moet het gewoon terug bij elkaar zoeken.

Neen, vanochtend kreeg ik het ineens in mijnen bol dat mijn werkplek ECHT niet werkt voor mij. Het is er steeds verschrikkelijk rommelig (en dat is uiteraard mijn fout) en ik voel ook de vibe niet om het opgeruimd te houden. Mijn bureau staat in onze woonruimte, ik heb daar dus een hoekje van 122 cm op 114 cm en er moet veeeeeeel materiaal in kwijt. Mijn schoolspullen ( zo’n 15 dikke ringmappen en boeken) nemen al behoorlijk veel plaats in. Ik kocht toen we verhuisden een hoekbureau van Ikea omdat me dat hetgene leek waarmee ik het efficiënts mijn plaats kon vullen. Ja ik krijg alles in mijn hoekje, maar neen, blij word ik er niet van.

Een werkplek moet stimuleren tot werken én tot creativiteit. De mijne stimuleert enkel tot gezucht en demotivatie. Ik moet er dus iets aan doen. Maar ik weet begot niet wat. Zoveel mogelijkheden en toch… zo weinig.

Ik zag dat Kathleen van Verbeelding vandaag haar werkplek toonde. Misschien doe ik dat in één van mijn volgende posts ook en vraag ik jullie raad hoe ik ze kan ‘feng shui’ -en…

Maar voor vandaag dus geen inspirerende kooktips of creatieve uitspattingen… Eerder wat gezaag en geklaag, waarvoor mijn excuses. Maar het moest me van het hart en geen betere plaats om dat te doen dan hier!

Ik voel me al beter! Toch een heel klein beetje… Ik ga wat hersenloos Netflixen denk ik…

  1 Comment

Laat maar van je horen!