CERN, again

Dinsdag was het zover, ik ging nog maar eens met mijn leerlingen naar Genève om daar het Centre Européen pour la Recherche Nucleaire (of kortweg CERN) te gaan bezoeken. Hét deeltjeslaboratorium met de grootste deeltjesversneller ter wereld. De natte droom van elke fysicus, so to speak.

Het is ondertussen de derde keer dat ik de trip maak met leerlingen van het laatste jaar. Ik had een heeeeeele brave groep mee, dus het kon gewoon niet tegenvallen.

 

 

Untitled

 

Alles ging super vlot, geen problemen op luchthavens of ergens anders, gelukkig! We werden woensdagochtend wakker in Genève met een aarzelend zonnetje, dat tegen de middag aangenaam scheen, dus beter kon het niet.

 

 

Untitled

 

 

Untitled

 

 

Zoals steeds, weet je op voorhand niet exact wat je gaat te zien krijgen op CERN. Het programma van het bezoek krijg je pas te horen bij de inleidende presentatie. Vorig jaar bezochten we zo het datacenter en de antimateriefabriek. Dat datacenter was toen misschien een van de minste dingen die ik op CERN al mocht bezoeken, dus ik hield nu wel mijn hart vast. Ook omdat ik genoodzaakt zag te melden dat er een zwangere vrouw bij was, die mogen niet zomaar overal komen op het CERN. Ik hoopte uit de grond van mijn hart dat dit het bezoek van mijn leerlingen niet minder interessant zou maken.

Gelukkig had ik geen klagen. We werden opgewacht aan DE controlekamer (jaja, die van de hele deeltjesversneller) door  dezelfde Nederlandse jongeman die al elk jaar (op z’n minst gedeeltelijk) onze gids was geweest. Die heeft nl. de gave om hele moeilijke, natuurkundige vraagstukken bijzonder tastbaar uit te leggen. Ik steek er elk jaar weer wat van op, want dat is een gave die ik helaas nog onvoldoende bezit. Ze zou nochtans van pas komen in de klas.

 
Untitled
 

We bezochten de controlekamer waar weer een cool raam/scherm (zie vorig jaar) te zien was. Toch rap onder de indruk he, gewone stervelingen zoals wij 😉

 

 

Untitled

 

Nadien bezochten we (voor mij voor de derde keer al) SM-18, oftewel de fabriek waar alle magneten worden getest voor ze in de versneller terecht komen. Dit vind ik elke keer opnieuw een heel interessant onderdeel. Er wordt echt uitgelegd hoe de versneller werkt, welke principes er worden toegepast. Magnetische velden, elektrische velden, Lorentzkracht, supergeleiding… allemaal dingen die mijn leerlingen reeds zijn tegengekomen in onze lessen. Of kernfysica en het standaardmodel in de inleidende uitleg, ook zoiets bekend. Ik ben toch stiekem altijd een beetje trots als ik merk hoeveel ze er nog van weten en als ze goede vragen stellen. Dat stelt me toch altijd gerust dat ik toch iets goed doe in mijn job! Maar ssst, niet aan de leerlingen vertellen he! 😉

 

 

Untitled

 

 

Untitled

 

 

Untitled

 

Ik vond het weer een geslaagde tweedaagse uitstap, hopelijk de leerlingen ook!

 

 

Untitled

Laat maar van je horen!