Eetplekjes in Zaventem – Serenata

Al jaren en jaren kom ik er, in Ristorante Serenata. Vroeger regelmatig met mijn ouders (en nu nog) en nadien regelmatig met Echtgenoot.

Zoals de naam al doet vermoeden, is Serenata een Italiaans restaurant. Ze serveren er voornamelijk pasta maar ook vlees- en visgerechten. Je gaat van mensen in de streek heel uiteenlopende meningen over dit restaurant horen. Van heel slechte tot zeer lovende. Ik behoor tot de laatste categorie. Ik hoor vaak mensen klagen dat het er niet goed is ‘omdat ze er geen Nederlands spreken’. Ik ga naar een restaurant voor het lekker eten, niet voor de talenknobbels van het personeel. Zeggen dat het er niet lekker is omdat er geen Nederlands wordt gesproken, vind ik geen correct argument. Het personeel is er meestal van Italiaanse origine, lijkt mij wel aannemelijk in een Italiaans restaurant. Een andere, meer terechte opmerking, is dat er vaak veel lawaai is. Als het restaurant vol zit, kan dit wel voorvallen ja. Maar mij heeft het nog niet echt gestoord.

Dit gezegd zijnde, ik heb er nog nooit in al die honderden keren dat ik er ben geweest, slecht gegeten. In tegendeel, ik kom er altijd blij en voldaan buiten. Wij gaan ook steevast voor de hele package: aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht met wijn en als ik dan nog een plaatsje heb, liefst nog een dessert. Qua prijs aan de iets hogere kant, maar ik ben al duurdere restaurants tegen gekomen in mijn leven.

Er was steeds een vast menu en ook een menu met suggesties. Ik had er zo mijn favoriet ‘Marubini d’oro’. Deze pasta bestelde ik dan ook regelmatig (niet altijd maar toch veel!). Ravioli’s gevuld met kreeft (denk ik), geserveerd met scampi’s en sint-jakobsvruchten, overgoten met een paprika-roomsausje. Njammie! Echt de moeite. Echtgenoot nam een eerder ‘mannelijk’ gerecht als favoriet: Steak à l’echalotte. Een serieus stukske vlees met een saus van vleesjus, rode wijn, sjalotten en spek. Heerlijk.

Helaas, kwam ons op een dag ter ore dat restaurant Serenata was gesloten. Wegens faillissement blijkbaar. We waren met stomheid geslagen want het zat er altijd bomvol, ook voor de lunch. Pijn in het hart, onze Italiaan bij uitstek was er niet meer.

Ondertussen is de Serenata weer geopend. Ik vermoed door andere eigenaars. Er staat alleszins ander personeel in het restaurant. Wij gingen er nog niet opnieuw eten. Waarom weet ik niet eigenlijk… Misschien bang om teleurgesteld te worden of gewoon omdat er zoveel alternatieven zijn in Zaventem, zoals je op dit blog kan lezen 😉 Vrienden van ons gingen er echter wel en deelden mee dat het er nog steeds lekker eten is. Het gezellig interieur werd behouden dus ook daarvoor hoeven we niet te vrezen. Enkel de kaart is veranderd en naar het schijnt ook veel beperkter. Mijn favorietje bijvoorbeeld, is niet meer. Jammer. Maar dan moet ik gewoon iets nieuws zoeken! Zoals de tartaar van tonijn misschien, mmmmm..

Hoog tijd dus voor ons om er zelf nog eens te gaan eten. Wie weet deze week, in onze kinderloze week…

 

Serenata is gelegen naast het station en daarbij dus ook praktisch naast Nanaban, het Japanse eethuisje waarover ik schreef in mijn eerste ‘eetplekjes – blogpost’. Daar gingen we trouwens gisteravond nog maar eens eten 😉

 

Edit:

We gingen er (toevallig) vanavond eten en ik moet eerlijk toegeven dat het toch niet meer hetzelfde is. Echtgenoot en ik hadden eerder zo’n ‘brasserie vibe’ en het eten en de hapjes lijken minder verfijnd dan vroeger.

Echtgenoot nam de kalfszwezerik met ravioli gevuld met eekhoorntjesbrood en saus van vleesjus en dat heeft hem enorm gesmaakt. Ik proefde van de zwezerik en de saus (de rest niet want ik verafschuw paddestoelen) en moet zeggen dat de smaak heel goed zat.

Ik was helaas iets minder tevreden met mijn keuze. Ik bestelde de gemalen rog met pasta en ‘vierge’ saus. De smaak van de groentjes enzo was best lekker maar ik vrees dat de vis niet vers was. Daarmee bedoel ik niet slecht geworden of zo maar niet vers in de zin van ontdooid uit de diepvries en dat vond ik heel jammer. Het heeft mij dan ook bijlange niet zo gesmaakt als Echtgenoot.

We kregen wel nog een pousse-café van het huis, van de enige over die is overgebleven van vroeger. Hij herkende ons meteen en zegt ook altijd ‘princesse’ tegen mij 😉 ( ook tegen mijn mama dus waarschijnlijk tegen iedereen).

Het eten valt dus wel mee maar is voor mij toch niet te vergelijken met vroeger. Spijtig!

 

Untitled

Laat maar van je horen!