Hoe ik gisteren (22 maart) overleefde…

Ik bedoel hierbij niet overleven in de enge zin van het woord. Ik bevond mij ver genoeg van de luchthaven (en Bussel) om niet echt in gevaar te zijn. Maar overleven eerder in de zin van ‘niet breken en instorten’. En misschien waren we allemaal toch wel wat in gevaar gisteren…

Rond 8u10 wandelde ik mijn deur uit op weg naar school. Ik hoorde vreemd genoeg niets van de explosies. Mijn eerdere opmerking van ‘ver genoeg van de luchthaven’ is heel relatief te nemen, aangezien je vanuit het deurgat van onze voordeur de luchthaven kan zien!

Ik hoorde sirenes en zag tot 3 maal hulpdiensten voorbij rijden op mijn wandeltocht naar school. In mijn hoofd broeide al het eerste zinnetje dat ik zou delen met mijn collega’s in de leraarskamer: ‘Precies weer iets gebeurd, wel wat te veel om gewoon een ongeval op de ring te zijn’. Maar dat bleek ik zelfs niet gezegd te krijgen. Ik hoorde nl. meteen dat er explosies zouden geweest zijn op de luchthaven. Er werd druk gesurft naar nieuwssites en sociale media voor informatie. Ik las op de site van De Morgen dat er bevestigd was dat er explosies waren geweest. Verder was er niets bekend. Wij opperden nog dat het een ongeluk kon zijn. Er stond toen nog vermeld dat het in het ondergrondse treinstation gebeurd was.

We gingen na het belsignaal met onze leerlingen naar de klas. We probeerden nog iets productiefs te doen, maar dat bleek al snel onmogelijk. De leerlingen horen ook vanalles en waren bang. Er reden nog meer hulpdiensten voorbij de school en iedereen zat met vragen. Ik opende een nieuwssite op mijn computer en probeerde zo eerlijk informatie met de leerlingen te delen.

De sfeer was… gespannen op school. Veel van onze leerlingen nemen de bus via de luchthaven of hebben een overstap op de luchthaven. Sommigen onder hen gaan wel eens de luchthaven binnen voor een ontbijt of een koffie bij Starbucks.  Ook gisteren. Een aantal van onze leerlingen was dus in de buurt van de vertrekhal geweest. Slik.

Veel van onze studenten hebben ook familie of vrienden die werken op de luchthaven of in Brussel. Gsm’s en smartphones werden toegestaan en iedereen probeerde zo goed mogelijk het thuisfront te bereiken. Enkele leerlingen kwamen een uur te laat te voet aan op school, vanuit de luchthaven. Op hun gezicht was duidelijk af te lezen dat zij beelden hadden gezien die nooit iemand zou moeten zien. Beelden die niemand zelfs maar op tv zou moeten zien. Slik.

Vanuit het raam aan mijn klaslokaal zagen we ook veel mensen te voet over de spoorwegbrug komen, beladen met koffers en valiezen, wanhopig op zoek naar een veilige plaats. Mijn leerlingen stonden onvermijdelijk aan het raam gekluisterd. Ik deed mijn uiterste best om de studenten kalm te houden en zelf niet in tranen uit te barsten. Ik kreeg het meer dan eens moeilijk als sommigen hun tranen de vrije loop lieten… Ik troostte, stelde gerust, gaf eerlijk toe dat ook ik bang was en was blij dat mijn dochter veilig thuis zat bij mijn moeder. Ik had het moeilijk, maar de leerlingen waren mijn eerste verantwoordelijkheid. Slik.

Ondertussen kregen we weinig informatie binnen. Op straat was nergens politie te zien. Ik begrijp heel goed dat veel van onze jongeren zich niet veilig voelden. Al probeerden wij hen van het tegendeel te overtuigen. We waren samen en samen staan we sterk. Jongeren hiervan overtuigen en terwijl de angst op je eigen gezicht proberen te verbergen is een zware en vermoeiende taak. Zeker na de berichten dat één van de daders nog voortvluchtig was en mogelijks ergens in Zaventem rondliep.

Het bleek al snel dat veel van de ouders erop stonden hun kinderen van school te halen. Volledig begrijpelijk. We lieten dit uiteraard toe, maar gecontroleerd. Rond de middag was al een groot deel van onze leerlingen vertrokken en tegen 16u15 was elke leerling veilig op weg naar huis. Meer hadden we niet kunnen wensen.

Hoe ik deze dag ben doorgekomen? Dankzij de mensen rondom mij. Dankzij mijn leerlingen die mekaar steun gaven, die mekaar geruststelden dat huilen en verdriet en zelfs woede oké was. Dankzij leerlingen die appreciëerden dat ik er was, dat ik eerlijk tegen hen was. Het feit dat ik sterk moest zijn voor hen, heeft me enorm op de been gehouden. Maar ook dankzij het fantastische optreden van mijn collega’s. Iedereen hield het hoofd koel. Toegewijde mensen die zelf op school bleven terwijl hun eigen kinderen elders zaten om de organisatie zo goed mogelijk te laten verlopen.

Dat was niet altijd gemakkelijk. Tonnen respect voor de collega’s die de administratie deden en de ingang bewaakten. Op een bepaald moment stonden er een twintigtal ongeduldige ouders aan de ingang van de school. We hadden weinig richtlijnen van de politie gekregen dus probeerden zo goed en zo kwaad het overzicht en de veiligheid te bewaren. Hiervoor mochten de ouders het schooldomein niet betreden en werden hun kinderen één voor één tot aan de deur geleid en hun vertrek geregistreerd. Probeer dat maar eens uit te leggen aan ouders in paniek. Chapeau collega’s! Top team!

Ook miljoenen hartjes voor leerlingen die me bedankten wanneer ik vroeg of alles in orde was met hen. Die blikken van dankbaarheid en medeleven naar mekaar wierpen. Leerlingen die vroegen of we niets konden doen, niet moesten gaan helpen op de luchthaven. Ouders en familie die voorstelden om andere kinderen thuis te brengen wanneer hun eigen ouders niet aan school geraakten. Ik kreeg het er warm van. ’s Avonds nog een bericht krijgen van ouders van één van mijn leerlingen om me te bedanken voor de steun en hulp die ik hun dochter had geboden. Niets anders dan mijn plicht als mens, denk ik dan, maar misschien niet vanzelfsprekend voor sommigen. Slik.

 

image

 

Toen ik eindelijk thuiskwam met mijn dochter en Echtgenoot, dan ben ik eventjes ingestort. Dan heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten. Mijn verdriet, angst, ongeloof, pijn en ook woede. En dat is oké. Menselijk gedrag is oké. Onmenselijk gedrag is dat niet.

Mijn hart bloedt voor mijn gemeente, de gemeente waarin ik ben opgegroeid. Mijn hart bloedt voor onze hoofdstad, voor ons land en voor de hele wereld. Voor iedereen die met deze beelden moet opgroeien. Maar mijn hart bloedt ook vooral voor de mensen die dit als dagelijkse realiteit beleven. Ik kan het mij niet voorstellen, zij helaas maar al te goed. Wij hervatten ons leven, met opgeheven hoofd en dat moet ook, maar we moeten ons hoofd ook opgeheven houden voor zij die dit zelf niet kunnen. Slik.

Zoveel hashtags passeerden al de revue: #prayforbrussels #jesuisbruxelles #ikbenZaventem #peaceforbrussels …

Op zo’n momenten moet er niet alleen gebeden en gedacht worden voor Brussel, of Zaventem, of België of Europa… Op zo’n momenten en op elke dag moeten we er allemaal zijn voor de wereld, de hele wereld.

 

image

  8Comments

  1. MultiVroon   •  

    Mooi, en heftig, pff. En sterkte nog want jullie moeten ook maar gewoon weer door.

  2. Kathleen   •  

    Ik heb gisteren aan je moeten denken, want op zo’n moment leerkracht zijn bij een school die zo dichtbij ligt lijkt me waanzinnig moeilijk. Dus alle respect voor jou en je collega’s. <3

  3. Ann - Lieveke & zus   •  

    Ik kuste gisteren morgen mijn huisgenoten een goede dag en stapte op de trein naar Brussel… “Precies weer iets gebeurd…”, ik kreeg het wel nog gezegd toen ik aangekomen op mijn bestemming mijn collega’s begroette. Die bestemming bleek luttele minuten later op amper 200m van de plaats te liggen waar bij de explosie in een metrostel zoveel levens werden ontwricht… Ik heb 22/3 verder voor een groot deel wezenloos ondergaan… Ik zou een groot deel van je verhaal ook zelf kunnen neerpennen. En ja, we zijn bij diegenen die ’s avonds terug thuis zijn gekomen, maar mijn hart bloedt mee met dat van jou. Sterkte ook aan jou en je collega’s en aan allen waarvoor de wereld gisteren plots stil stond!

    • KellyJade KellyJade   •     Author

      Ik barst bijna opnieuw in tranen uit als ik je reactie lees. We zijn dan misschien geen slachtoffer maar die angst die je bij de keel grijpt als je er zo middenin zit, is toch moeilijk te beschrijven! Sterkte voor jullie ook en voor iedereen!

  4. Caroline   •  

    Zoals velen heb ik het gevolgd via TV, radio, social media. Zoals jij het schrijft wordt het ineens heel tastbaar. Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte toewensen vanuit Nederland. En inderdaad, diep respect voor jou en je collega’s. Wat zal dat een moeilijke dag geweest zijn.

  5. Karen de wit   •  

    Ik begrijp je volledig, ik ben ’s avonds ook gecrasht. Heb collega’s die toen op dat moment in de aankomsthal waren ( gelukkig niet de vertrekhal) en ongedeerd zijn . Normaal moeten wij enkel op de cargo zijn, maar er worden regelmatig acties gehouden voor de baggage van passagiers te controleren waar wij en de douane bij zijn. Nu Ben ik zo blij dat het niet mijn beurt was… Maar het komt allemaal zo dichtbij en grijpt je echt naar de keel! Sterkte meid ik leef met je mee! Xxx

  6. Annemie   •  

    Mooi verwoord Kelly. Wij voelden het allemaal exact zo aan. Geweld zo dicht aan je voordeur, werk, school,…dat laat niemand onberoerd! Nog een geluk, bij dit vreselijk gebeuren, dat er niemand van onze familie op één van de plaatsen aanwezig was! XXX

Laat maar van je horen!