Hoezo, KellyJade?

Mijn voornaam is (helaas) Kelly, dat was wel al duidelijk geworden vermoed ik. Dat verklaart meteen ook het eerste gedeelte van mijn blognaam. Meer voor de hand liggend kon het niet zijn, denk ik!

Maar van waar komt die ‘Jade’ dan? Heeft u zich dat al eens afgevraagd? Wel, dan krijgt u het antwoord vandaag.

Ik zal u, zeer beknopt, mijn geboorteverhaal vertellen en daarbij ook het verhaal achter mijn naamgeving.

We schrijven 20 augustus 1986, een mooie zomerdag. Mijn hoogzwangere mama was aan het kuiswerk in haar spiksplinternieuwe huis, alleen. Mijn 4 jaar oudere zus en mijn vader waren nl. zonder haar op reis naar Oostenrijk. Begrijp me niet verkeerd, de reis was onder vrienden en volledig goedgekeurd door mama! Ze zouden nl. elk moment kunnen terugkeren en mama was pas uitgerekend 2/3 weken later. Ruim genoeg tijd om papa bij mijn geboorte te krijgen.

Dat was natuurlijk buiten mijn sterke willetje gerekend. Ik ben in het heden zelden te vroeg, maar toen was ik het! Behoorlijk wat te vroeg. En daar stond mama dan, alleen, met weeën. Een belletje naar Oma Paula en dan toch noodgedwongen het tripje naar het verloskwartier in Gasthuisberg.

Mama maar puffen en het ziekenhuispersoneel maar vragen :’ Is meneer er nog niet?’ Neen, hij was er nog niet. Mijn intrede in de wereld dateert van voor het mobiele telefonie tijdperk, dus papa zat ergens onderweg tussen Oostenrijk en België, samen met mijn zus en vooral, onbereikbaar.

Ongeduldig als ik ( nog steeds) ben, wou ik daar niet op wachten en kwam ik ter wereld. Dat gaat dus perfect zonder papa aanwezig! Mama bleef dan maar wachten, met mij in de armen en wachten… en wachten…

Het ziekenhuispersoneel bleef maar vragen: ‘ En meneer? Nog altijd niet?’ En mama kon alleen maar hoofdschudden.

Gelukkig was er Oma Paula voor morele steun maar ook om even te komen zeggen dat ik nu toch wel een naam moest hebben, want dat ging toch niet op, zo’n kind zonder naam.

Mama heeft nog eventjes nagedacht en zei dan: ‘Pak dan maar Kelly’. Nu moet u weten dat mijn zus al heeeeeeeeeel lang aan het zagen was dat ze een zusje wou en die moest Kelly heten. Dus dacht mama: awel ja, Kelly dan maar.

 

 

Untitled

 

 

Untitled

 

 

Er was wel overleg geweest op voorhand tussen mama en papa over meisjes- én jongensnamen. Papa die hoorde liever Jade, zoals de dochter van Mick Jagger, zijn grote idool. Mama zag dat minder goed zitten, want dan zouden ‘de mensen’ dat misschien uitspreken als ‘Jaade’ , op z’n Nederlands dus, en dat vond zij dan toch niet zo mooi klinken.

Mama zag haar kans nu schoon om die Jade voor eeuwig van de tafel te vegen en noemde me dus Kelly. En Kelly is het gebleven. Mijn vader had er achteraf ook geen problemen mee hoor. Ik moet wel eerlijk zeggen, dat ik misschien liever Jade of zelfs ‘Jaade’ had geweest. Ik vind Kelly niet meteen de mooiste naam ( aan alle Kelly’s in de wereld, mijn excuses, het is niet persoonlijk!) dus ik ben er eigenlijk nooit tevreden mee geweest. Maar ik leerde er mee leven!

En mijn zus? Tjah, die wou een zusje en dat moest Kelly heten. Ze kreeg haar zin, maar of ze daar na mijn geboorte altijd even blij mee geweest is, daar twijfel ik aan ?

 

 

Untitled

  4Comments

  1. fiekefatjerietjes   •  

    Ha, ik schreef net ook een blogpost over het verhaal achter de naam van onze dochter!
    Wat een verhaal zeg! Moet voor je mama niet zo leuk geweest zijn. Zelf vind ik Jade (Jaa-de) wel nog een mooie naam, maar een vriendin van mij heeft een dochtertje met die naam… En met Kelly vind ik niks mis. Alle Kelly’s die ik ken zijn toffe madammen, en zelfs mijn gynaecologe is een Kelly 🙂

  2. gerhildemaakt   •  

    Ik zou ook eerder fan zijn van Jade op z’n Nederlands, moet ik toegeven, maar wel tof (voor haar 😉 ) dat je zus haar zin kreeg. En het past goed bij haar naam, niet? Weet je waar haar fascinatie voor jouw naam vandaan komt?

    • KellyJade KellyJade   •     Author

      Wel, ik meen me te herinneren dat ze me vertelde dat ze een Amerikaans vriendinnetje had op school die zo heette, maar dat die terug naar Amerika was vertrokken en vandaar…

  3. barbara   •  

    hej dat is leuk om lezen, want dat had ik me al wel eens afgevraagd! Wat een grappig verhaal zeg, dat moet me wel wat geweest zijn voor zowel je mama als je papa!

Laat maar van je horen!