lekker puh!

Een mens zou voor minder depressief worden…

Met een nakend huwelijk, een zich opdringende kinderwens en de noodzaak aan een tuin voor onze katten is sinds vorig jaar de huizenjacht officieel begonnen. Maar dat valt wreed tegen jong!

Ons budget is schaamtelijk klein (probeer maar eens te sparen als je een appartement moet huren dat ook nog eens serieuze happen uit je bankrekening vreet met energieverbruik) en de vastgoedprijzen in onze regio zijn schandalig hoog. Komt daar nog eens bij dat banken heden ten dage geen deftige lening verstrekken als je niet minstens een ‘luttele’ 50 000€ spaargeld kan ophoesten. Dolgelukkig word ik daar niet van!

Extra pijnlijk wordt het als je je droomhuis gevonden hebt en dat ongeveer 100 000€ boven je budget ligt! Ik droom ’s nachts nog van dat huis. Het was niet extreem groot maar des te mooier. Ik zag er mijn (nog onbestaande) kinderen in spelen, ik zag een plekje voor de naaimachine, beeldde me een grote hond in de tuin in, enfin het was perfect. Maar jah, perfect voor een ander gezin dat het ondertussen heeft gekocht.

Komt er dan iets op de markt dat binnen ons budget ligt, dan is dat een onbewoonbaar huis. Ik ben niet vies van een uitdaging en steek graag mijn handen uit de mouwen, zeker als je dan je huis perfect naar je eigen wensen kan vormen, maar als er na de aankoop geen budget meer overblijft om het huis bewoonbaar te maken, tjah dan sta je ook nergens! Ik ben alleszins, ronduit gedegouteerd!

Dat huizenjagen, ik vind het niet leuk. Ik ga het jagen aan iemand anders overlaten. Daarom geef ik het op… IK GEEF HET (voorlopig) OP! De katten zullen het nog zonder tuin moeten stellen en een baby in het appartement kan ook.

Maar ik kan niet blijven rondlopen met die depressieve brol in mijn hoofd. Ik vond een envelopje terug met de laatste rest van het nieuwjaarsgeld en ik dacht: ”t is niet dat we daarme ineens een huis gaan kunnen kopen als we dat sparen, dus waarom niet gebruiken’. Na overleg met de Aanstaande, we zijn tenslotte een ‘tandem’ (niet naar Man en macht gekeken maandag?), zei ik dus lekker puh! tegen de huizenmarkt, reed naar de plaatselijke naaiwinkel en schafte mezelf deze schoonheid aan:

En content jong! Content gelijk een klein kind dat een zakske snoep heeft gekregen 😀 Hoezo huizenjacht?! PUH!

Nu moet ik alleen nog uitvogelen hoe ik ermee moet werken (ik heb jammer genoeg nog geen tijd gehad)! Al ben ik blij dat het Bernina overzichtelijk inrijggemak ook geldt voor lockmachines!

Ik twijfelde al even, maar toen ik zondag langs ging in de naaikamer van Annamarieke (om gekocht behangpapier op te halen) en zij vertelde dat het toch zo’n gemak is, was stiekem de keuze om een lockmachine aan te kopen al gemaakt!

Oh ja, verenigd blogland: waar halen jullie je overlockgaren?

Laat maar van je horen!