Leven of overleven

Deze post heb ik zeker al 10 keer geschreven. En herschreven. Hoe kreeg ik hem verwoord, zonder te hard als een zaag over te komen…? Onmogelijk gewoon denk ik.

Dus ik steek maar gewoon van wal, gewoon even m’n hart luchten.

Opgebiecht

Het leven met twee dochters valt ons zwaarder dan verwacht. Oef dat is meteen een heel geladen zin. Misschien even rechtzetten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben best tevreden met mijn leven en hou ENORM veel van m’n meisjes. Maar ik heb het wat onderschat. En dan zeggen dat mijn hormonen soms nog irrationeel een derde baby zouden willen. Hellup! Nope!

Het is druk. Het is luid. Het is vermoeiend. Ik denk dat IEDEREEN die kinderen heeft dit wel kent. De combinatie full time werken van zowel Echtgenoot als ik en een gezin en huishouden is op z’n zachtst gezegd pittig. Ik hoor sommigen onder jullie al denken ‘die werkt toch in het onderwijs?’ Ja, inderdaad, maar ik ben zelden voor 16u30 thuis. Nog vroeg zegt u? Jazeker. Maar dan speed ik wel naar huis om de kinderen te gaan halen, om de omi’s zo weinig mogen te belasten. Ik geraak zelf niet aan de schoolpoort, zelfs niet met mijn onderwijsjob.

Ik speelde al wel met het idee om mijn ouderschapsverlof op te nemen. Maar het moet wel financieel haalbaar blijven. Zelfs als ik het deeltijds opneem. Geen grootverdieners hier in dit gezin. En onze leningen en rekeningen blijven uiteraard lopen. Kinderopvang is duur verdorie!

Hoezo vakantie?

Hoe beschamend het is om het volgende toe te geven, toch ga ik het doen. Ik heb net twee maanden vakantie achter de rug maar ik ben uitgeput. Die maanden vakantie waren zwaar. Mijn meisjes zijn heel plezant en brengen veel leven in huis, soms te veel. Het was twee maanden werken voor mij. Of toch het equivalent van werken. Vooral Flavie had een moeilijke periode in de vakantie. Een beetje een brutale ‘ik wil niet lief zijn tegen jou, mama’ – fase. Menig traantjes zijn gevloeid hoor. Zowel bij haar als bij mij… Het overdreven warme weer heeft er ook niet echt bij geholpen. Ze is bovendien niet de sterkste in alleen spelen.

En hoewel ik graag speel met de kindjes, miste ik af en toe ‘echt vakantie’. In de tuin zitten met een boek bijvoorbeeld. Dat heb ik meermaals geprobeerd, als Flavie op de trampoline speelde. Maar dat is dan voor welgeteld 5 minuten. En dan is het weer ‘mamaaaaaaa’. 20 minuten later is Blomme dan wakker, want dutjes van langer dan een half uur doet ze niet. Met een uurtje slapen over de hele dag komt ze toe, zo blijkt. Pas op, ik heb eigenlijk niet klagen. Want ze slapen ’s nachts wel allebei. Flavie haalt gemiddeld 10 tot 12u slaap per nacht en Blomme toch ook 10, al dan niet met kleine onderbrekingen. Die zijn de laatste tijd wel wat frequenter geweest. Één nachtje slecht slapen en wij zijn meteen een wrak. We zijn niets gewoon op dat vlak. Sorry en oprecht medeleven aan de mensen met moeilijke slapers. Ik denk aan jullie!

Jongleren

En dan heb ik nog maar twee kinderen! Hoe doen mensen met 3, 4 of zelfs 5 kinderen dat?! Eeuwig respect hoor. Hoe houden jullie in hemelsnaam de balletjes in de lucht?

Er zijn dagen waarop ik denk alles aan te kunnen. Op school ging alles vlot en mijn dag ging goed. Dan kom ik thuis, kijk ik naar mijn ontplofte huishouden, bedenk ik me dat er geen vers brood in huis is, moet ik dringend wat kleding van de meisjes wassen, het bad laten vollopen en ben ik nog niet aan mijn verbeterwerk begonnen. Komt daar nog eens bij dat ik eigenlijk alles moet laten liggen want die twee bengels eisen alle aandacht op door even hysterisch de buurt bijeen te krijsen als ik nog maar dreig mijn afwasmachine leeg te maken terwijl zij zitten spelen. Blomme kan wel alleen spelen (ja de jongste) maar zit momenteel ook in een ‘mama-hang’ fase. Gelukkig heb ik een flinke voorraad draagdoeken. Die helpen af en toe. Maar toch dreig ik te verdrinken op zulke momenten.

Ik ben nooit fan geweest van huishoudelijk werk en dat maakt de ‘keuze’ om dat te laten liggen en eerst andere dingen te doen natuurlijk gemakkelijker. Maar zo sleept alles maar aan en weet ik helemaal niet meer waar beginnen. Dan merk ik plots dat mama stiekem is komen opruimen of wat was is komen halen. Dan komt het schaamrood mij op de wangen en voel ik me enorm schuldig. En dankbaar uiteraard, maar dan weer schuldig omdat ik dat te weinig aan haar laat merken…

Tijd voor gezondheid

Ik voel me ook zo log en lui. De kilo’s jojoën hier dat het geen naam heeft. Ik wil zo graag wat gezonder gaan leven. Beter eten, sporten, yoga… maar hoe en wanneer doe ik dat? ’s Avonds ben ik meestal zo uitgeput dat ik mij voor geen geld ter wereld gemotiveerd krijg om m’n zetel uit te komen en naar de fitness te trekken. Zelfs niet met de hoge kosten van het abonnement dat ik daar eigenlijk heb lopen… Yoga kan uiteraard thuis. Dat probeerde ik al. Één keer en daar bleef het voorlopig bij. Ook gezond eten kost tijd.

Me-time is zo’n uitdrukking die je wel eens tegenkomt. Me-time is nodig voor je mentale gezondheid. Ja heel mooi hoor maar me-time is ook egoïstisch en moeilijk als je zoveel anders aan je hoofd hebt. Kon ik dat hoofd maar uitzetten…

Family time

Ik spendeer enorm veel tijd met m’n dochters, maar volgens mij nog te weinig echte quality time. Ik denk vaak dat ze misschien wat rustiger of minder huilerig zouden zijn, als ik meer met hen zou ‘doen’. In de zin van: ergens naartoe gaan en meer buiten komen. Maar alleen vind ik dat moeilijk. Zeker met Blomme die nog dutjes nodig heeft en maaltijden op regelmatige uren en dergelijke. Zelfs met het hele gezin zijn uitjes een heuse onderneming. Blomme is niet het soort peuter die je zomaar eventjes ergens neerplant met wat speelgoed en hop, je kan gezellig keuvelen met de andere mama’s.

Als ik dan foto’s of verslagen zie van bloggers/instagrammers over leuke uitjes met het gezin, vraag ik me af of wij iets verkeerd doen. Of we te veel missen en te weinig doen. Te veel in huis leven. Waarschijnlijk wel. Natuurlijk spreekt instagram of het internet maar voor de helft de waarheid en ziet het gras er altijd groener uit aan de overkant… Korreltje zout bij nemen moet altijd. Maar waar vinden andere gezinnen toch telkens die leuke uitstapjes dan? ’t Is niet dat Flavie geïnteresseerd is in pakweg de dierentuin. Die hebben we al lang opgegeven.

Plannen is alles

Ik weet dat beter time management en planning veel kan helpen. Misschien merkt u nu (terecht) op: ‘die heeft toch zo’n fancy bullet journal liggen?’ Ja dat ligt hier, grotendeels te liggen. Ik begin er regelmatig opnieuw in, met goede voornemens, een uitgewerkt plan een opgeruimd en zen hoofd dankzij het even kunnen creatief tekenen enzo.

Maar dan… vergeet ik het aan te vullen, vergeet ik het tout court of zie ik alleen maar hoe hard ik heb gefaald om mijn to do lijstjes en goede voornemens af te ronden. Dan durf ik het gewoon niet open slaan.

Ik plan trouwens ook me-time in. Elke dinsdagavond iets naaigerelateerd doen bijvoorbeeld, staat elke maand opnieuw bij mijn goals. Maar dan komt die dinsdagavond en denk ik: ‘pfffff een patroon overtekenen en knippen en zo verder’ en dan moet ik me ook nog eens gaan afzonderen op mijn hobbykamer helemaal boven. Dan ontbreekt me de fut en de goesting al. Erg toch he? Zo verging het me ook met bloggen overigens. Al helpen challenges daarbij 😉 Dank u alvast Kathleen!

Perfecte plaatje

Het helpt ook helemaal niet dat we om de oren worden gegooid met perfecte plaatjes van wat een vrouw/man allemaal zou moeten zijn tegenwoordig. Perfecte mama/papa, carrièreman/-vrouw, creatieveling, fashionista, model, beest in bed, intellectueel… en ga zo maar door. Zulke mensen bestaan toch niet? De gemiddelde mens kan het gelukkig allemaal relativeren, maar hoe zit het met de jongere generatie die alsmaar meer willen en waar alsmaar meer van wordt verwacht? Ik huiver bij het idee dat mijn dochers opgroeien met generaties die hen voorafgaan die geloven in dit ideaalbeeld. Dan hadden wij het vroeger nog makkelijk en goed. Ik kan natuurlijk niet voor de generatie van mijn moeder spreken. Zij leek het allemaal zo goed voor mekaar te hebben. Ze is echt mijn superheldin, die moeder van mij. Hoe zij het allemaal doet/deed, is mij een raadsel. Full time job, twee kinderen, een man die lange werkdagen had en hobbies… Nadien werd ze Omi met full time job en full time kleinkinderen. Zelfs nu ze met pensioen is, is ze altijd bezig. Steeds in de weer voor ons en onze kinderen. Ze verdient een standbeeld, neem dat maar van mij aan. Ik hoop alleen dat ze zichzelf niet te veel heeft weggecijferd voor ons… Daar ben ik soms wel wat bang voor. Dat doe ik nu alvast niet en dat wil ik ook niet. Noem me egoïstisch, of ook niet.

Mentale status

Om te voorkomen dat jullie nu massaal gaan denken dat ik in een depressie dreig te verdwijnen, dat is niet zo! Ik blijf diep van binnen een optimist en ben hoopvol dat er ‘betere’ of laten we zeggen ‘productievere’ tijden aankomen. Ik blijf dikke fan van m’n kindjes en zou het niet anders willen! Ik moet dat evenwicht gewoon vinden. Dat is nu even grondig zoek. Al best een hele tijd…

Maar dus, mijn mentale status is nog in orde, moest u zich zorgen beginnen maken 😉 Zeker nu ik het wat van me af heb kunnen schrijven. Hier lezen wel mensen mee (denk ik) waarvoor ik me liever niet zo openstel, maar kijk. Als ik m’n blog hiervoor niet kan gebruiken, dan moet ik me weer een dagboek aanschaffen. Da’s ook zo veel gedoe :-p

Maar de reden waarom ik het hier ook deel, is omdat ik denk, of beter, weet dat ik niet de enige kan zijn. Een gezin onderhouden is gewoon hard werken. Zeker als dat gecombineerd wordt met een job. Maar daarom reik ik nu uit naar de andere mama’s onder ons, al dan niet werkend. Hoe doen jullie het? Het hoofd boven water houden? Hebben jullie nog tips om mijn monstertjes wat productiever bezig te houden? Tips voor uitjes? Betere planning methodes? Gratis werkkrachten op mijn huis te ontrommelen? :-p Tips om gezonder te eten zonder dat de rest van mijn niet zo welwillende gezin hun pleziertjes hiervoor moeten opgeven? Liefst op een snelle en gemakkelijke manier?

Ik wil gewoon te veel he? Het zal wel aan mij liggen 😉

Ok einde klaagzang. Vanaf morgen hier weer opbeurender leesvoer!

  7Comments

  1. stoffenspulletjes   •  

    Oohh zo herkenbaar allemaal. Ik moet al direct zeggen dat Ik 2 kids ook grondig onderschat hebben.
    Hier ook heel thuis gevonden. De ene moet eten of slapen wanneer de andere net wakker is en andersom. Zelfs naar de winkel geraken is soms moeilijk.
    Uitstapjes zijn momenteel een uurtje naar de speeltuin achter de hoek of even langs de grootouders gaan (dan kan ik ook FF rustig zitten )
    Volgende week zijn ze allebei jarig en hebben we een dagje zee gepland. Ik ben eens benieuwd 🙂

    Naaien doe ik nog wel maar dat is eerder uit bezig houden. Mijn man werkt vaak in het weekend en dan zit ik thuis alleen vast met de kids. Dan negeer ik alle rommel en naai ik FF. Vooral om niet zot te worden. Best eenzaam soms. Dus dan is het naaien en Instagram (vol mensen die wel leuke dingen doen)

    Dus zoals je leest: heel herkenbaar allemaal. Terwijl ik ook nooit zonder mijn 2 schatjes meer zou willen zijn.

    Tips heb ik niet echt. Behalve: wij hebben toch beslist voor een kuisvrouw. 3u per week kost ons 27€ maar wauw… Ik vind het fantastisch! En koop er heel graag een stofje of kleedje minder om!!! Grote hulp.
    En qua eten: ik maak savonds vaak gewoon eten en laat voor mezelf de koolhydraten weg als het kan . En smiddags eet ik voornamelijk een slaatje. Zo lukt het me om zonder te veel extra tijd, heel traag toch wat kilo’s te verliezen.

    Voila! Succes en merci voor je openhartig zijn. Leuk om te lezen dat wij niet alleen zijn! ( Want die wonder mama’s online die het allemaal doen met 4 kids zijn niet motiverend! )

  2. sheenablogt (Marijke)   •  

    Je bent zeker niet alleen! Ik herken ALLES maar ik kan al verklappen dat het gaat beteren … onze zoontjes zijn nu 4 en 6 jaar oud en het gaat zo veel beter nu. Ze zijn zelfstandiger, kunnen elkaar entertainen, hebben mij niet meer voor alles nodig, we kunnen praten met elkaar ….dat heeft toch wat extra ruimte voor onszelf gecreëerd waardoor alles weer wat vlotter loopt.
    We hebben hier intussen ook een vast ritme gevonden met weekmenu’s, vaste dagen waarop we kuisen & de was doen of tijd voor onszelf opeisen. Het is hier nog lang niet perfect (zal het nooit zijn) en er zijn nog steeds zware dagen waarop ik aftel naar de avond maar als ik terugkijk naar de voorbije jaren kan ik alleen maar vaststellen dat het al een heel stuk makkelijker is geworden.

    Ik zou je zeker aanraden om toch vooral te gaan sporten, mijn wekelijkse loopjes hebben mij in die drukste periodes zoveel deugd gedaan. Efkes gewoon verstand op nul zetten en een beetje afzien, zalig toch 🙂 Niet denken ‘ik heb geen zin, ik ben te moe’ maar gewoon zonder nadenken vertrekken naar die fitness, spijt ga je achteraf nooit hebben!

  3. MultiVroon   •  

    Ouders met kinderen onder de vier zijn de minst gelukkige mensen! En full time werken is rete zwaar.

    Dat is het, punt. Tropenjaren. Tevreden zijn met wat je lukt, hulp accepteren die komt, knuffelen met de kindjes en met elkaar.

    Paar oplossingen die misschien financieel kunnen: huishoudhulp inhuren? Boodschappen soms laten bezorgen. En idd, ouderschapsverlof afwegen tegen opvangkosten.

    En voor je eigen gezondheid: koop gezond snoepgoed, zoals fruit en rauwkost, maar ook voor de snelle hap gedroogd fruit of noten, zodat je niet naar snoep hoeft te grijpen. Investeer in slaap, en als dat lukt: ga koud douchen. Nu beginnen, in de winter is het moeilijker.

    Succes! Overleven en het wordt vanzelf beter. ♡♡

  4. Bostonbaby   •  

    OOOh wat een eerlijke post. Ik ken je niet, maar ik denk gewoon: die heeft het nu eens geschreven zoals het (vaak) is, en ik denk niet dat je op een depressie afstevent. Ik ben totaal niet in de positie op tips te geven, maar als ik er toch eentje mag naar voor schuiven: een poetshulp en je niet schuldig voelen als je hulp vraagt (oh dat zijn er twee). Want: it takes a village, zeggen ze. Waarom zou jij het dan alleen moeten doen?

  5. Nina   •  

    Heel herkenbaar. Ben ook net 2 maanden thuisgeweest en ik ben al doodop. Merci voor de eerlijke post!

  6. Kathleen   •  

    Heel graag gedaan, die challenge. 😉

    En hier is het soms ook pittig. We hebben een ontzettend makkelijk kind (waarvoor ik mijn twee pollekes iedere dag kus) en zelfs dan is het soms moeilijk om alles gecombineerd te krijgen. We hebben gemerkt dat wij net naar buiten moeten gaan omdat we anders alle drie een beetje beginnen te flippen. Een wandeling in het bos, even naar de zoo, winkeltjes doen,… Als Het Meneertje kan rondkijken, dan is hij echt helemaal in z’n nopjes. Een hele dag binnenzitten in het weekend is helaas niet aan de orde, hoewel ik soms maar al te graag een keer een hele dag in mijn bed wil liggen stinken met een boek.

    Het Meneertje en meer tijd met hem kunnen doorbrengen is één van de grote redenen waarom ik de stap naar zelfstandige in hoofdberoep heb gezet. Ik snap nog altijd niet hoe mensen op tijd op hun werk kunnen zijn met een kind, vooral als ze het openbaar vervoer nemen. Ik kan nu mijn eigen tijd wat indelen, maar uiteraard staat daar tegenover dat er geen vast inkomen is en dat er bijvoorbeeld ’s avonds heel vaak nog gewerkt wordt.

    We zouden ook vaker wat werk moeten uitbesteden. Ik ben een beetje zoals jij als het aankomt op het huishouden. Van mij mag mijn huis gerust wat rommelig zijn. Het Vriendje is daar helaas anders in. Maar truukjes zoals Collect&Go doen in plaats van echt boodschappen doen, helpen hier al keihard. We houden ook iedere zondagochtend tijdens de dut van Het Meneertje “poepie meeting” om zo wat zaken te kunnen bespreken of om een planning te kunnen maken. Zo even een moment samen kunnen zitten, is voor ons echt noodzakelijk anders zouden we als twee kiekes zonder kop blijven rondlopen zonder te focussen op wat er NU moet gebeuren.

  7. mumendemiekes   •  

    Tuurlijk ben je niet de enige . Ik geef ook les . 2 maanden vakantie is geen minuut rust ….veel mensen zouden smeken om te mogen gaan werken.
    Een troost ….het wordt beter …hier zijn ze 13 10 en 7 ze begrijpen nu beter als ik soms eens alleen wil zijn….genieten vàn de stilte om daarna terug iets leuks te doen.

Laat maar van je horen!