Restaurant review – Koutoubiya

Wat doet een mens als hij terug even kinderloos is? Wat hij maar wil ?

Met die instelling zijn wij aan deze week begonnen. Ons poppemieke zit deze week aan de zee met mijn ouders dus zijn wij even vrije vogels. We besloten gisteren al om deze week niet te koken en het er eens goed van te nemen.

Echtgenoot nam dat heel letterlijk en kwam thuis van zijn werk met de begroeting: ‘Bon schat, ’t is mooi weer, gaan we een terraske doen in Leuven?’

Ik was meteen verkocht! Nog efkes wat keuzestress voor een geschikte outfit (tip: het is toch nog iets te koud voor sandalen ’s avonds!) en hoppa, op weg. Nog even een hele omweg gedaan om de snelweg rond Zaventem te mijden maar verder vlotjes in Leuven geraakt.

Maar dan kwam de keuzestress terug, waar gaan we eten? Veel keus in Leuven, veel lekkere keus, maar misschien moesten we eens iets nieuw proberen?

Ik kreeg een tip op instagram maar die bleek gesloten te zijn. We besloten gewoon het gezellige restaurantstraatje ( de Munstraat) door te lopen en af te gaan op ons buikgevoel (pun intended). De keuze werd al snel beperkt tot Indisch of Marokkaans.

Het was ‘Echtgenoot kiest-dag’ geworden en hij ging voor Marokkaans, dus schoven we aan een terrastafeltje bij Koutoubiya.

Ik had moeite met kiezen maar we besloten wel om geen voorgerecht te nemen. Niet door gebrek aan honger maar door sparen van de portefeuille. Want helaas, het is er niet goedkoop. Niet extreem duur misschien maar duur is relatief en naar mijn maatstaven is het er prijzig! Gemiddeld €25 voor een hoofdgerecht.

Ik ging voor één van de suggesties, nl. ‘filet van duif met een saus van graanmosterd, lavendel en honing’ met couscous. Man man man, was me dat lekker! Heel speciaal en hoogstwaarschijnlijk niet voor iedereen maar ik vond het o-ver-heerlijk. Om mijn vingers af te likken ( misschien deed ik dat zelfs).

Echtgenoot nam de tajine met lam en pruimen en was zeer tevreden met zijn beslissing. Ik was blij dat hij voor dit restaurant had gekozen. Tot nu toe was het zijn geld waard.

 

Koutoubiya

 

 

Geen voorgerecht betekent wel een dessert ? Mijn oog was bij de eerste blik op de menukaart al gevallen op de ‘beghrir’. Gelukkig stond erbij wat het betekende: Marokkaanse flensjes met pistache ijs, geserveerd met amandelmelk en oranjebloesem. Echtgenoot besloot traditioneel te gaan en bestelde baklava. Wederom bleken we goede beslissers. Mijn dessert verdween in twee tellen en de baklava heeft amper het levenslicht gezien!

 

 

Untitled

 

Een lekkere maaltijd afsluiten met Marokkaanse muntthee maakte ons avondje compleet. Wij zijn als twee gelukkige mensen terug naar huis vertrokken. Dag 1 van onze ‘we nemen het ervan – week’ is alvast geslaagd!

Ik kan Restaurant Koutoubiya dus alleen maar aanraden. Dat sausje van mij, dat ga ik toch eens proberen na te maken! Ik verzin wel wat! ?

Als je dus wat ruimte kan maken in je portemonnee en in Leuven bent, kan je er met een gerust hart langsgaan!

  1 Comment

  1. gerhildemaakt   •  

    Zo leuk dat het een schot in de roos was. Geniet nog van jullie kindervrije week!

Laat maar van je horen!