Tough love

Ik heb er tot nu toe nog niet echt over geblogd, omdat het allemaal nog vaag en ver van ons bed leek maar nu is het dus een beetje serieuzer geworden.

Het lukt echtgenoot en mij niet zo goed om zwanger te geraken. In het begin leek dat niet zo’n probleem maar na ondertussen meer dan een jaar proberen, zijn we toch stappen aan het ondernemen. Er is nog niet echt een reden gevonden. Bij echtgenoot werkt alles zoals het hoort en ook ik ben regelmatig. Allemaal goed nieuws natuurlijk behalve dan het feit dat zonder oorzaak er ook niet meteen een oplossing kan worden gevonden…

De eerste stap die de gynaecologe aanraadde was een hysterosalpingografie. Dat is een onderzoek waarbij een soort vloeistof wordt ingespoten en via radiografie dan wordt gekeken of de eileiders doorgankelijk zijn. Deze stap hebben we ondertussen al een tijdje achter de rug. Gelukkig was daarbij alles normaal en goed. Meteen een pak van mijn hart maar wel een ‘ongemakkelijk’ onderzoek rijker.

De volgende stap blijkt al ietwat serieuzer, een laparoscopie/hysteroscopie. Een kijkoperatie in de buik om eventueel aanwezige endometriose vast te stellen en te behandelen. Deze operatie staat voor morgen gepland. Vandaar dat ik er even over wou bloggen. Het is voor mij ook meteen de eerste keer dat ik onder het mes moet en dus de eerste keer onder algemene verdoving. Spannend wel!

Spannend ook omdat ik benieuwd ben naar het resultaat. Aan de ene kant hoop ik dat er endometriose wordt vastgesteld, want dan kennen we eindelijk de oorzaak en is er ook een behandeling voor en kunnen we eindelijk verder. Aan de andere kant heb ik ook schrik want, god weet wat ze gaan vinden! Maar als ze niks vinden, zijn we dus ook nog geen stap verder… Dan is de volgende stap IUI/IVF, en ik weet niet of we daar wel klaar voor zijn.

IUI/IVF is een grote stap. Niet de gemakkelijkste. Hormoonbehandelingen, altijd beschikbaar zijn, ontgoochelingen. Ik zie het niet zo goed zitten. Ik hoop dat het niet zo ver komt… Want momenteel is er al genoeg gaande! Sowieso zou dat moeten wachten tot de zomer. Want met ons huisje en een fulltime les opdracht zitten onze handen zowat gebonden!

Maar daar gaan we niet aan denken he. Eerst gewoon morgen door. Ik hou jullie wel op de hoogte hoe het geweest is als het hele groggy-gedoe van de anesthesie is uitgewerkt en ik weer wifi ter beschikking heb. Ik ben tenslotte morgenavond gelijk terug thuis!

Tot binnenkort! Hopelijk heb ik tijdens mijn klein ziekteverlofje de kans om nog eens achter de naaimachine te kruipen! Fenne haar verjaardagskleedje moet dringend af!

  25Comments

  1. vee   •  

    ik ne keer toen ik 18 was (amandelen) , herinner ik mij niet veel meer van, en vorig jaar nog eens, onschuldig gezwelletje wegsnijden, en dat in slaap vallen, dat is niets, maar ik vond dat wakker worden niet tof
    niet dat het pijn deed, maar het was echt raar, ge wilt wakker worden en toch wilt ge altijd weer slapen, niks voor mij
    ik was wel heel stoer geweest, en had tegen MDH gezegd dat hij er niet bij moest zijn….verkeerd…heel verkeerd….al was het maar geweest om mijn polleke vast te houden…als ik ooit nog eens moet, moet hij er wel zijn hoor!
    nu, ons moemoe is ook al een paar onder verdoving geweest, en die vindt dat helemaal niet erg
    succes morgen!
    het is het waard

  2. heidi   •  

    ik duim voor je! heb vrienden die in door dezelfde mallemolen gegaan zijn dus weet hoe zwaar het kan doorwegen.
    mocht het je interesseren: er is een accupunturist die gespecialiseerd is in vruchtbaarheidsproblemen. http://www.johanroose.be/

    veel succes morgen!
    x

  3. eva maria   •  

    Ik duim kei-hard, Kelly. Wat jou morgen te wachten staat heb ik 16 jaar geleden ondergaan en dat viel wel mee hoor. Daarna 3 keer IUI geprobeerd maar de last en de teleurstellingen waren me echt te veel, ik werd er doodongelukkig van. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben nu drie chocolade kindjes rijker en daar nog veel blijer mee. Het is alsof het altijd zo had moeten zijn. Ik wens je veel moed en sterkte, en hou vooral ook mekaar in't oog want qua relatietest kan dit tellen. X

    • KellyJade   •     Author

      En gelijk heb je, jouw kinderen zijn echt prachtig!

  4. GMaakt   •  

    Wij hebben 6 jaar in die medische wereld van onderzoeken. Ingrepen, hormomenbehandelingen, iui en isci gezeten. En die eerste kleine ingrepen zijn een peulschil … Natuurlijk is dat onder narcose gaan niet evident en wel spannend. Maar het valt mee. Echt. Toch veel meer dan dat eerste onderzoek dat je liet doen. Dat herinner ik me nog … Jeee dat doet pijn… En voor je aan de iui zit ben je weer enkele maanden bezig. Maar niet wachten op vakanties en vrije dagen want … Daar schiet je niets mee op. Daar wees onze prof me op, toen ik er ff doorzat door combinatie werk en behandelingen… Die zei:' die andere dingen kan je later nog, werken aan kinderen krijgen daar staat een tijdslimiet op'. Wees niet bang, ze sturen je niet meteen naar de ivf of isci … Neem wel de tijd en ga ervoor. Succes! En praat met je omgeving, die ga je nodig hebben…

    • GMaakt   •  

      Hier 8 hormonenbehandelingen, 8 iui, 3ivf, 2 isci met toen een zalige dochter, 1isci en 1 cryo met een deugnieten zoon …

    • KellyJade   •     Author

      Goh 6 jaar, denk niet dat ik dat zou aankunnen… Wel vreemd dat jij zoveel last had van dat eerste onderzoek, ik heb er echt niets van gemerkt, wat ongemakkelijk maar pijn, nee dat niet. Maar natuurlijk is ieders lichaam anders. Bedankt om je verhaal te delen.

  5. MultiVroon   •  

    He meid, sterkte! Heel rot als dat niet wil lukken, er komt dan ook zo'n druk op he. Alvast beterschap voor je herstel!

  6. KellyJade   •     Author

    Bedankt iedereen voor de lieve berichtjes en om jullie ( pakkende) verhalen te delen. Ik besef maar al te goed dat er veel vrouwen zijn die er (voorlopig toch) nog veel erger voorstaan of voorgestaan hebben, emdat geeft me zowel hoop als ontmoediging maar alles komt goed! Ik kruip maar eens m'n bedje in! Xxx

  7. Khadetjes   •  

    Ik lees dit juist op tijd om vandaag aan jou te denken! Ik duim voor jullie, dat ze ontdekken wat er 'fout' zou kunnen gaan en dat er een oplossing voor bestaat. Twee bevriende koppels moesten ook de ivf-toer op, bij eentje resulteerde dat in drie prachtige kinders, de andere vrienden hebben helaas minder geluk… Zolang jullie er samen voor gaan, komt er altijd wel een oplossing uit de bus! Ik duim voor jullie!

  8. Stan nel   •  

    Ik wens je veel sterkte! Ook ik weet hoe het voelt. Na 4 miskramen ben ik ook de behandelingentoer opgegaan. Na 3 IUI behandelingen met een overstimulatie als gevolg zijn we overgeschakeld naar Ivf. Van de eerste keer prijs. En toen was er Stan. Ik had van in het begin het gevoel dat Ivf bij ons ging lukken. Ondanks dat ze bij ons ook niets gevonden hadden, had ik het gevoel dat mijn eisprong precies te vroeg kwam en dus een onvolledig ontwikkeld eitje de wereld in stuurde. Maar dat is natuurlijk maar mijn eigen theorie. En bij Ivf wordt alles gemanipuleerd en onder controle gehouden. Voor mij waren de behandelingen, de hysteroscopie, het opzwellen van de medicijnen niets in vergelijking met de emotionele teleurstellingen elke keer en de stress. Het breken van je hart telkens als vrienden en kennissen met het 'goede' nieuws kwamen dat ze een kindje verwachtten. En wat waren er veel aankondigingen in 4 jaar! Laat al die goede raad van anderen maar achter je als ze zeggen dat je niet mag stressen. Je doet het toch en als je goed zwanger bent, zit het goed en is dat vruchtje bestand tegen alles.

    En weet je wat. Stan was geboren en na 4 maanden stopte ik met borstvoeding geven (helaas omdat ik moest owv een hernia) en plots was ik zwanger van Nel. Zo maar, zonder behandelingen en hormonen. Ik word er nog steeds emo van als ik erover schrijf. Hou vol, meid, echt! Het komt goed en niet opgeven!

  9. Seija Metime   •  

    Hopelijk is alles goed verlopen vandaag en zit je terug thuis lekker knus in je zetel. Nog veel sterkte.

  10. Karen.   •  

    Wauw, wel moedig dat je hier er over durft te spreken! Ik duim!

  11. JoChapeau   •  

    Ik lees dit nu pas en hoop heel erg voor je dat alles goed verlopen is … Sowieso heel veel sterkte, wat de uitslag ook moge zijn …

  12. Isabelle Catrysse   •  

    Ik lees dit ook te laat om nog aan je te denken maar ik hoop echt dat alles goed gegaan is. Ook ik heb meer dan een jaar moeten proberen om zwanger te raken en op een bepaald moment vreet dat echt aan je. Ik hoop dat ze gauw een oplossing vinden voor "het probleem". Ik duim!
    http://www.sistersmade.be

  13. Zaanse Zolder   •  

    Ik lees in je verse blogpost dat het goed is gegaan. Ik zie dit berichtje nu pas.
    Zo rot als alles normaal lijkt te gaan bij allebei. Was bij ons ook zo, ze konden ons niet vertellen waarom het niet lukte. 6 jaar en 3x IUI behandelingen verder kon de vlag uit, m'n dochter werd wel al na 6 maanden geboren (inmiddels is ze bijna 14 en helemaal gezond). En m'n zoon 3 jaar later, helemaal spontaan en snel. Ik duim voor jullie dat de ziekenhuistoestanden niet voor niets zullen zijn. Sterkte bij wat allemaal nog komen gaat want het valt echt niet mee en vraagt veel van een mens. Zet 'm op ! x Syl

Laat maar van je horen!