… want ik ben moeder geworden…

Het is me wat, moeder worden. Ik moet het u waarschijnlijk niet vertellen. Ik ben zo ‘die vrouw’ geworden, die, wanneer ze gevraagd wordt wat ze ‘is’, standaard antwoordt: ‘ik ben moeder’. Want het is een fulltime job. En ik ben toch in de eerste plaats moeder tegenwoordig.

 

image

 

 

image

 

 

Het heeft wel veel gevoelens in me los gebracht, gemengde gevoelens. Ik wist natuurlijk wel dat het een wervelwind aan emoties met zich ging meebrengen, maar van sommige schrik ik toch.

Angst bijvoorbeeld, om zowat alles. Ik wist niet dat iemand zo angstig kon zijn. Soms om de onnozelste dingen (zoals voor de duizendste keer checken of zo nog ademt! :-O ), maar soms ook realistische angst denk ik.

Een angst die me dezer dagen vooral bekruipt, is de angst voor de toekomst van mijn dochter. Als ik tegenwoordig beelden zie in de krant of op het nieuws, kan ik het niet helpen me af te vragen in wat voor wereld zij zal opgroeien. Zoveel haat, pesterijen, oorlog, pijn… Ik zie beelden van vluchtelingen, bommen, gewonden, hongersnood, ziekte… om nog maar te zwijgen over intolerantie en gewoon reacties van mensen. Hoe erg zal het nog worden tegen dat Flavie tiener is? Dan bekruipt dat angstig gevoel me plots en knijpt me de keel dicht. Het hoort erbij zeker?

Niet dat er geen angst is voor andere dingen. Er kan even goed vanalles mis gaan met dingen die niet zo ‘ver van ons bed’ (al komen die andere dingen steeds dichter bij) zijn. Ik mag er niet aan denken. Ik moet me elke dag nog bedwingen om niet naar de opvang te bellen of alles wel oké is. Niet dat ik daar geen vertrouwen in heb, integendeel. Het is irrationeel, en tegelijkertijd ook niet! Gelukkig gaat ze graag naar de kribbe, ze is zot van andere kindjes!

 

image

 

image

Maar dan zijn er die momenten… Wanneer ze giechelt als Echtgenoot haar kietelt met zijn baard, wanneer ze blij is om me te zien en haar armpjes naar mij uitstrekt, wanneer ze vredig slaapt en helemaal ontspannen in mijn armen ligt, wanneer de pretlichtjes fonkelen in haar ogen, als ze verlegen achter haar handjes in mijn decolleté wegkruipt… Dan… breekt mijn hart van liefde. Nooit had ik gedacht dat een menselijk hart zoveel kon bevatten. Echtgenoot en ik vragen ons nu al af hoe het ooit kan dat dat NOG eens zou gebeuren bij een tweede kindje. Moeten we dan onze liefde delen? Het lijkt onmogelijk!

 

 

 

 

image

 

image

 

Natuurlijk zijn er ook dagen dat ik ze liever achter het behang zou plakken. De dagen waarop ik er slonzig bij loop omdat ik maar niet gewassen en aangekleed geraak, wanneer de afwas van de dag ervoor nog op het aanrecht staat (oh nee die aangekoekte pan!), als mijn huis er als een puinhoop bij ligt en de bergen was en strijk zich opstapelen, wanneer er weer een nieuw gevecht gaande is om maar een lepel patatjes in het kind te krijgen, of het ‘wiegen wiegen wiegen’ om de strijd met de slaap te baas te geraken… Dat zijn dagen dat er tandenknarsend gevloekt wordt. Moeders in de wereld, U begrijpt me wel. Het hoort er uiteraard bij en we worden er clichématig zo veel voor gewaarschuwd voor het voortplanten. 😉

 

image

 

Dit gezegd zijnde, ik zie mijn dochter doodgraag. We hebben dan nog een relatief gemakkelijk kind. Eén die veel lacht en veel minder weent. Die ’s nachts doorslaapt (hallelujah!) en iedereen graag ziet. Maar het is wel… werk. U zal dus wel toegeeflijk zijn als hier wat minder verschijnt en minder creatief gaande is. Maar er wordt aan gewerkt, een plan vormt zich in mijn hoofd. Time management, ik moet het nog meester worden.

Maar met alles wat ik nu weet en voel (soms echt overweldigend veel!), heb ik nog geen seconde spijt gehad en zou ik het zo opnieuw doen. Dat is het plan toch alleszins, ooit… 😉

  5Comments

  1. Karen   •  

    leuke dochter! 🙂
    Van waar heb je het gestreept speeltapijt? Ziet er wel een dik uit en dat zoek ik nog!

    • KellyJade KellyJade   •     Author

      Bedoel je dat vanop de tweede foto? Dat is er eentje van Ikea! Is niet zoooo dik (want als ze omvalt boenkt het nog) maar wel groot!

  2. Regina   •  

    ik zit hier knikkend en glimlachend mee te lezen
    één ding kan ik je alvast vertellen: wanneer er een kindje bijkomt, dan groeit je hart exponentieel mee 😉

    • KellyJade KellyJade   •     Author

      Ah dat is goed om te horen, al vermoedde ik wel zoiets! Merk het al bij de nichtjes, en dat zijn niet eens mijn kinderen!

  3. Anske   •  

    Superleuk om je blogbericht te lezen. Je berichtje straalt liefde voor je dochter uit! Mijn kleintje kan iedere moment geboren worden en ik ben enorm nieuwsgierig!
    Ik kijk uit naar het enorm graag zien en de leuke momentjes. Hoop dezelfde ervaringen.te.mogen meemaken!

Laat maar van je horen!